Woman Doing A ‘Man’s’ Job: Delivering Beer!

Stadsdistributie Werken bij
01 augustus 2018, BY NABUURS

Sinds een jaar werk ik bij Nabuurs Amsterdam wekelijks op de vrachtwagen, voor het bezorgen van bier en drank in de stad. Er is nog nooit eerder een vrouwelijke bijrijder geweest, en ik ben trots om de eerste te mogen zijn! 

Zwaar werk doen? Ja graag!
Het was een bewuste keuze om op de vrachtwagen te gaan werken. Ik ben oprichter en voorzitter van Stichting Heliconia en daarnaast zelfstandig ondernemer. Momenteel werk ik aan de website Sex, Hair & Motorbikes, over bewuste seksualiteit, feminisme, persoonlijke vrijheid en motoren en blog ik online. Naast deze werkzaamheden wilde ik een actieve bijbaan, weg van de computer. Als snel kwam ik via het uitzendbureau bij de vrachtwagen uit. Ik hou van stoere sporten als motorrijden, snowboarden en mountainbiken, zodat ik mijn fysieke skills kan ontwikkelen en mijn energie kwijt kan. Slepen met bierfusten leek me daar goed bij passen. Bovendien, als afgestudeerd antropoloog ben ik er gek op verschillende soorten mensen te leren kennen en hun leefwerelden te ontdekken. Werken in een echte ‘mannenwereld’ leek me dus interessant, omdat ik dan mensen zou ontmoeten die ik anders niet zo snel zou tegenkomen. Ik werd door het uitzendbureau enthousiast ontvangen en kon meteen aan de slag.

Bier bezorgen vereist techniek en inzicht
Mijn eerste werkdag was intens. We begonnen om 7 uur ’s ochtends, wat voor mij vroeg is. Iedereen keek me verwonderd aan: wat komt deze vrouw hier doen? Zodra ik mijn werkhandschoenen aandeed werd het duidelijk: ik kwam met bierkratten sjouwen! Al snel ontdekte ik dat techniek en inzicht hierbij erg belangrijk zijn. De volle rolcontainers onder controle houden, het in- en uitladen, de palen op hun plek krijgen, de kratten juist op- en afstapelen: het vereist allemaal handigheid en inschattingsvermogen. Het kan namelijk ook goed fout gaan! Ik heb nog steeds regelmatig blauwe plekken na het werken omdat ik me ergens aan gestoten heb.

Dan is er nog de spierpijn. Meteen die eerste dag mocht ik in een kelder onderaan de glijbaan staan en tientallen kratten opvangen. Als de glijbaan stijl is en je de techniek nog niet goed beheerst, is dit erg zwaar voor de armen en polsen. Maar toch, ik voelde me stoer en ik wist dat hoe vaker ik dit zou doen, hoe handiger en zelfverzekerder ik zou worden.

Na die eerste dag was ik gesloopt. Ik wist dat ik dit werk met mijn relatief kleine lichaam niet vaker dan één of twee keer per week moest doen, anders zou het te zwaar zijn. Maar die ene dag zou ik alles geven! Ook had ik meteen enorm respect voor mijn mannelijke collega’s, die dit werk jarenlang elke dag doen. Nu waardeer ik mijn terrasdrankjes meer dan ooit, omdat ik weet hoeveel moeite ervoor is gedaan!

Werken in een ‘mannenwereld’
Mijn mannelijke collega’s zijn vanaf het begin altijd heel steunend en lief voor mij geweest. Ik voelde me meteen welkom en gewaardeerd, ook al vonden sommigen het wel een beetje vreemd. Niet iedereen wist hoe hij zich moest opstellen tegenover mij. Want, kon ik het wel aan? Mag je een vrouw zo hard laten werken terwijl je er als man naast staat? En mag je bij mij in de buurt ook flauwe grappen maken? Ik heb iedereen al snel laten zien: jazeker!

Inmiddels is iedereen gewend en vinden ze het normaal om met mij te werken. Hoe langer ik het werk deed, hoe handiger ik ook werd. Ik werk net zo snel als de mannelijke bijrijders. Als ik toch een keer extra hulp nodig heb of een opmerking vervelend vind, dan zeg ik dat gewoon. Ik vind open communicatie namelijk heel belangrijk. Ik geef dan ook graag antwoord op vragen als ‘Is je vriend niet jaloers dat je hier met al die mannen werkt?’ Het antwoord is nee, want hij weet dat hij mijn allergrootste held is. Mijn omgang met andere mannen heeft daar geen invloed op. Ik deel mijn visies graag en inspireer mijn collega’s daar ook weer mee. Daarnaast wil ik ook altijd weten wat zij denken en voelen. Zo krijg ik een kijkje in levens waar ik via mijn andere werk niet mee in aanraking kom. Ik vind het leuk en waardevol om op die manier van elkaar te leren.

Enthousiasme en waardering: ik mag gewoon mijzelf zijn
Ik ben gek op mijn collega’s en dankbaar voor alle ervaringen die ik dankzij het werk opdoe. Ik ben zelfverzekerder geworden, sterker en ook trots dat ik het kan! Ik voel me heel geliefd en gerespecteerd door het team. Ik heb ervaren dat zowel mijn collega’s als de klanten en de mensen op straat heel enthousiast worden om mij aan het werk te zien, en dat mensen openstaan voor verandering. Ik voel mij als vrouw dus welkom in deze ‘mannenwereld’. Er is daar ook plek voor mij, en ik hoef daarvoor niet zelf een ‘man’ te worden. Ik mag gewoon mijzelf zijn, precies zoals ik ben.

Breek de hokjes open en doe waar je blij van wordt
De boodschap die ik graag meegeef is dat we altijd kunnen kiezen voor werk waar we blij van worden, ongeacht onze achtergrond of geslacht. Vrouwen kunnen ‘mannenbanen’ doen en mannen kunnen ‘vrouwenwerk’ doen. We hebben immers allemaal een ‘vrouwelijke’ en ‘mannelijke’ kant in onszelf, die we kunnen delen met de wereld! Laten we de hokjes steeds verder openbreken en elkaar steeds beter leren kennen, verassen en inspireren.

Carli Kooper